Volgens Neefs trok Newt Gingrich, de uiteindelijke winnaar van de voorverkiezing in South Carolina, “schaamteloos de racistische kaart”. Aangezien ikzelf deze voorverkiezingen van nabij volg, is het mij een raadsel op welk moment Gingrich “schaamteloos” deze kaart trok. Hoe zou hij dit zelfs kunnen gedaan krijgen zonder een paria te worden in het medialandschap? Zeker in een land als de Verenigde Staten, waar politieke correctheid tegenover rassenverschillen nog steeds hoogtij viert. Dat Gingrich soms harde boutades maakt, dat klopt. Maar “schaamteloos racisme”, daar is niets van aan.

De laatste paragraaf van haar stukje is overigens wederom een sterk staaltje van slechte journalistiek. Hierin stelt Neefs dat dit resultaat doet denken aan de jaren tachtig in Vlaanderen. Veel kiezers durfden toen – volgens haar – niet openlijk uit te komen voor hun sympathie voor het Vlaams Blok, maar in het kieshokje stemden ze wel voor deze partij. Waar komt deze vergelijking vandaan? Ze is nergens op gebaseerd behalve dan een fantasie van de “journaliste”. Ten eerste, de huidige Amerikaanse context vergelijken met de jaren tachtig van Vlaanderen lijkt al zeer zeker een brug te ver. Ten tweede, opiniepeilers stelden in november en (een groot gedeelte van) december Newt Gingrich constant als nummer 1 vast, en in veel staten peilt Gingrich nog steeds bovenaan. Dus het argument dat republikeinse kiezers niet openlijk durven uitkomen voor Newt is inaccuraat.

Toegegeven, zijn uitslag in South Carolina was enigszins verrassend, maar alleszins geen donderslag bij heldere hemel. Dit was zeker het geval toen Rick Perry, een duidelijke rechtstreekse concurrent van Gingrich, er de brui aan gaf. Peilingen na een debat in South Carolina en de exit van Perry weerspiegelde ongeveer de uitslag van zaterdag. Maar het is klaarhelder dat Evita meer dan eens een “foutje” maakt. Zo hebben we haar meer dan eens duidelijk moeten maken dat Ron Paul geen libertijn is, maar een libertariër.

H.J.E

Heden wil Verhofstadt dat Europa sancties opstart tegen Hongarije. Onlangs keurde het Hongaars parlement immers grondwettelijke hervormingen goed die volgens tegenstanders de Hongaarse democratie in gevaar brengen. Deze hervormingen waren dan ook ‘een gevaarlijke erosie van democratische instellingen en politieke vrijheden’ volgens Verhofstadt.

Het is niet de bedoeling een standpunt voor of tegen deze hervormingen in te nemen, maar is het toch  niet zeer interessant dat de liberale fractieleider het op die manier stelt? We zouden net hetzelfde kunnen zeggen over de Europese inmenging indien de Europese Unie werkelijk sancties zou opleggen tegen Hongarije. Dit land, uiteindelijk nog altijd soeverein omtrent zijn binnenlandse politiek, zou door dergelijke sancties net zijn democratie beperkt zien. De Europese Unie heeft het recht niet om zich te bemoeien met interne Hongaarse aangelegenheden. Zeker wanneer de regering van Viktor Urban twee derde van de Hongaarse bevolking achter zich heeft staan.

H.J.E.

 Dat FN niet bekend is geworden omwille van zijn smetteloze reputatie is bekend. FN levert immers wereldwijd aan allerlei bedenkelijke regimes. Zo ook aan Libië tijdens de laatste momenten van het Kadhafi-tijdperk. Naar verluidt ging dat over zo’n 1000 wapens, 22000 granaten en ongeveer 1,1 miljoen munitiepatronen. Dat dit wapentuig in dergelijke chaotische conflicten wel eens gebruikt wordt voor minder koosjere doeleinden en dat ook wel eens wat durft te “verdwijnen” hoeft natuurlijk niet te verbazen.

De  Waalse minister-president Rudy Demotte echter, weigert nu  mee te werken aan de opsporing van deze wapens. De Open VLD-senator Nele Lijnen, die in het verleden actief was binnen de Belgicistische partij Vivant, ageert tegen deze beslissing en noemt tevens de oorspronkelijk levering van FN aan Libië “schuldig verzuim” van de Waalse overheid. Nu ja, Lijnen haalt daar wel een punt aan met betrekking tot de morele verantwoordelijkheid van de Waalse overheid, maar het dreigement om de wapenexport te herfederaliseren slaagt op niets. ‘Ik ben als federaal parlementslid niet akkoord met een beslissing van een Waals bedrijf en het Waals gewest, dus dreig ik maar herfederalisering.’ Het regionaliseren in België houdt net in dat de gewesten hun eigen richting mogen opgaan met de gewonnen bevoegdheden. Als het Waalse gewest FN en hun wapenhandel wil steunen, dan is dat toch hun goed recht. Stel je voor dat een Franstalig federaal parlementslid voor herfederalisering pleitte omdat ze niet akkoord was met de niet-koosjere export van het Vlaamse bedrijf Barco… Wat zouden de Vlaamse reacties dan zijn?

H.J.E.

Uiteraard gaat het hier om een persoonlijk standpunt van de aartsbisschop, maar toch tillen wij als Vlaams-nationalistische katholieken zwaar aan de uitspraak. Streven naar een splitsing van België is ons inziens mee streven naar een betere democratie en een correcter staatsbestel. Dat mgr Léonard het hier niet mee eens is als Franstalige mag niet verbazen, hoewel hij enige jaren geleden nog begrip voor de Vlaamse zaak openbaar uitte. Hij moet echter wel in het achterhoofd houden dat hij spreekt als hoogste vertegenwoordiger van het kerkelijk gezag in België. En vanuit die positie kunnen dergelijke uitspraken wat ons betreft absoluut niet door de beugel. Temeer omdat de Kerk voor een groot deel afhankelijk is van belastinggeld, ook dat van het grote aantal Vlamingen dat steeds meer zijn electorale voorkeur laat blijken voor separatistische partijen.

Wij pleiten er dan ook voor dat de vertegenwoordigers van de katholieke Kerk in België voortaan hun politieke standpunten niet meer in de openbaarheid verkondigen en zodoende aan de keizer geven wat van de keizer is en van God nemen wat van God is. Het KVHV is er echter ook van overtuigd dat deze terechte verontwaardiging gemakkelijk te vermijden valt door de financiering van alle religies in België niet aan alle belastingbetalers op te leggen, maar te laten gebeuren door de gelovigen zelf.

Dieter Peeters
Praeses KVHV-Antwerpen 2011-12

Het is toch opvallend hoe sommigen het concept ‘tijdgeest’ niet snappen of doelbewust negeren. Het politiek correcte denken en de alomvattende egalitaire samenleving moet namelijk overheersen. Dit streven wordt op deze manier telkens duidelijker. Want wat raadt onze Duitse theologe nog aan? Om een goede omgang bij te brengen met verschillende culturen moeten de ouders praten met hun kinderen over deze racistische passages. Dit is overigens niet genoeg. Ouders moeten figuren in dergelijke boeken donker kleuren of foto’s van kinderen met een andere huidskleur bij een afbeelding plakken. Uiteindelijk raadt Wollrad aan om tijdloze klassieke kinderboeken te verpesten omwille van een politieke overtuiging. Is dit eigenlijk niet het werkelijke weerzinwekkende?

H.J.E